Sonna
| Sonna | ||
|---|---|---|
Sonna (fl. 646-653) fue un obispo de la diócesis de Britonia durante el Reino visigodo. Es el tercer obispo documentado de dicha sede, tras Mailoc y Metopio.[1][2]
Biografía
[editar | editar código]Tras el episcopado de Metopio, Sonna aparece por primera vez en las actas del VII Concilio de Toledo, celebrado en el año 646, donde suscribió personalmente los decretos conciliares con la fórmula:
Sonna sanctae ecclesiae Britoniensis, etsi indignus episcopus, haec sancta statuta definiens subscripsi.
Su presencia en este concilio demuestra la continuidad de la diócesis de Britonia durante el período visigodo, más de una década después de la última noticia conocida de Metopio y más de setenta años después de la participación de Mailoc en el segundo concilio de Braga.[4][5]
Sonna fue convocado también al VIII Concilio de Toledo, celebrado en 653, aunque no pudo asistir personalmente. En su lugar compareció el presbítero Materico (Matericus), quien confirmó las actas como representante del obispo britoniense mediante la fórmula:
Matericus presbyter Sonani episcopi ecclesiae Britaniensis.
Este testimonio demuestra que Sonna continuaba gobernando la sede de Britonia en 653.[7]
Enrique Flórez rechazó la identificación de Sonna con un supuesto obispo homónimo de Orense, argumentando que en el VIII Concilio de Toledo el obispo auriense compareció personalmente, mientras que el de Britonia estuvo representado por Materico, por lo que necesariamente debían de ser personas distintas.[8]
Por su parte, Luis Agustín García Moreno propuso, a partir de un análisis prosopográfico, que Sonna pudo haber sido consagrado hacia los años 639-642. Basó esta hipótesis en la ausencia de representación de Britonia en el VI Concilio de Toledo (638) y en el orden de precedencia que ocupa en las suscripciones del VII Concilio. El mismo autor señaló además que tanto el antropónimo Sonna como el del presbítero Materico son de origen germánico, lo que podría reflejar la integración de la antigua comunidad britana en la aristocracia del reino visigodo. Estas propuestas, sin embargo, constituyen reconstrucciones historiográficas y no hechos documentados.[9][10]
Tras Sonna, el siguiente obispo conocido de Britonia fue Bela, documentado en el III Concilio de Braga de 675. Entre 653 y 675 existe nuevamente un vacío documental, por lo que no puede asegurarse que Bela fuese su sucesor inmediato.[11][12]
Véase también
[editar | editar código]Referencias
[editar | editar código]- ↑ Enrique Flórez: España sagrada, t. XVIII, Madrid, 1764, pp. 14-15.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 José Vives: Concilios visigóticos e hispano-romanos, Madrid, 1963.
- ↑ Enrique Cal Pardo: Episcopologio mindoniense, Santiago de Compostela, 2003, p. 12.
- ↑ John T. Koch: Celtic Culture: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO, 2006, p. 291.
- ↑ Enrique Flórez: España sagrada, t. XVIII, p. 14.
- ↑ Enrique Cal Pardo: Episcopologio mindoniense, p. 12.
- ↑ Enrique Flórez: España sagrada, t. XVIII, pp. 14-15.
- ↑ Enrique Flórez: España sagrada, t. XVIII, p. 15.
- ↑ Luis A. García Moreno: Prosopografía del reino visigodo de Toledo, Salamanca, 1974, p. 158.
- ↑ Luis A. García Moreno: La monarquía de España. Los orígenes (siglo VIII), Real Academia de la Historia, 2022, pp. 303-304.
- ↑ Enrique Flórez: España sagrada, t. XVIII, pp. 15-16.
- ↑ Enrique Cal Pardo: Episcopologio mindoniense, pp. 12-13.
Bibliografía
[editar | editar código]- Enrique Cal Pardo: Episcopologio mindoniense. Santiago de Compostela, 2003.
- Enrique Flórez: España sagrada, t. XVIII. Madrid, 1764.
- Luis A. García Moreno: Prosopografía del reino visigodo de Toledo. Salamanca, 1974.
- John T. Koch: Celtic Culture: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO, 2006.
- Simon Young: Britonia: Camiños Novos. Noia, 2002.
- José Vives: Concilios visigóticos e hispano-romanos. Madrid, 1963.